Slaapruimte

Onze partners van Asispev hebben weer een bezoek aan Porokhane gebracht en overleg gehad met de onderwijzers. Karima heeft ook de nieuwste groep kinderen bezocht en uiteraard ook de eerste twee groepen. Voor ons nieuwe project (er heeft zich nog geen partner gemeld, zie vorig bericht) hebben ze de lokatie bekeken waar we gaan bouwen. De foto hieronder laat zien waar de kinderen nu slapen. We moeten dus snel aan de slag!

Van porokhane oktober 2010

Wij zoeken een partner

Asispev heeft ons een aanvraag gestuurd voor een nieuw project. Het betreft de bouw van een slaapaccommodatie voor kinderen die op een traditionele school in Porokhane, Senegal wonen. Deze kinderen worden op zeer jonge leeftijd aan de leraar toevertrouwd omdat de ouders niet in staat zijn om voor ze te zorgen. Ze krijgen les uit de koran en werken op het land van de leraar/boer om het vak van boeren te leren en daarmee hun eigen kost verbouwen.
Het budget voor dit project bedraagt € 3500. Voor dit bedrag kunnen we een slaapruimte van 60 m2 laten bouwen voor 40 kinderen. Om een indruk te krijgen hoe de kinderen nu slapen kunt u de filmpjes in de rechterkolom bekijken.
Stichting Vrouwen en Kinderen eerst kan dit project zelf bekostigen maar kan dan voorlopig geen andere projecten financieren. Wij zoeken daarom, net als bij vorige projecten, een partner die een substantiele bijdrag aan dit project wil leveren. En als u meedoet, betaald de belastingdienst ook mee, wij hebben immers de ANBI-status. U kunt hier toetsen of uw bijdrage aftrekbaar is.
Zoals altijd vermelden we graag nog even dat uw bijdrage aan onze projecten voor 100% in het project geïnvesteerd wordt en er dus geen cent gebruikt wordt om kosten van de stichting of het bestuur te dekken. Desgewenst sturen wij u de jaarrekeningen op.
Wanneer u wilt bijdragen aan dit project sturen wij u graag de stukken (aanvraag, budget en tekeningen) op zodat u een nog beter beeld krijgt. U bent als partner natuurlijk ook altijd van harte welkom om (voor eigen kosten) het project te bezoeken!

De scholen zijn weer begonnen!

Ook in Senegal zijn de scholen weer begonnen. Voor het derde opeenvolgende jaar gaan er weer 15 kinderen met steun van Stichting Vrouwen en Kinderen eerst aan het eerste leerjaar beginnen. De prestaties van de leerlingen uit de eerste 2 jaar zijn bemoedigend, er zitten hoogvliegers bij en kinderen die het niveau nauwelijks aan kunnen. Er wordt in het schoolsysteem in Senegal gewerkt met methodes die hier inmiddels uit den boze zijn. Een voorbeeld daarvan is het klassement aan het eind van het schooljaar waarin precies aangegeven wordt hoe de individuele leerling ten opzichte van de anderen heeft gepresteerd. Er is gelukkig weinig uitval, dat blijft beperkt tot 1 of 2 kinderen.

Op dit moment vinden er motiverende gesprekken plaats met de ouders om erop aan te dringen dat ze zo langzamerhand ook een bijdrage in de schoolbenodigdheden voor hun kinderen gaan leveren. Onze lokale partners van Asispev maken duidelijk dat onze steun niet eindeloos is en dat er inmiddels ook wat van de ouders verwacht wordt.
We hebben de uitgebreide projectbeschrijving voor de slaapaccommodatie binnen en zullen de komende weken een partner zoeken die bereid is mee te financieren.

Klik hier voor de schoolresultaten van de eerste groep kinderen en hier voor de tweede groep.

Andere tijden

Sommige dingen moet je echt leren loslaten. Als je samenwerkt met een organisatie in Afrika, zoals wij met Asispev, gaat dat in de eerste plaats om snelheid. Snelheid van handelen, snelheid van communiceren, snelheid van rapporteren, alles gaat een stuk trager dan wij gewend zijn in „het westen“. Het juiste tempo ligt, zoals zo vaak, vast ergens in het midden.

Als ik hier in Zierikzee bij een willekeurige basisschool binnenloop, en de locatiemanager € 1000 overhandig om computers te kopen, dan is dat heel waarschijnlijk binnen een paar dagen geregeld. In Senegal gaat dat minder snel. In mei 2009 spraken we de wens uit om „onze“ school in Porokhane te automatiseren en dat inmiddels gelukt. We hebben het project ergens in september gestart en in maart (2010) zijn de computers geïnstalleerd. Nu wachten we nog op het eerste emailtje uit Porokhane, zolang dat er niet is hebben ze nog geen internet.

Grotere kaart weergeven

In de tweede plaats moet je er niet automatisch vanuit gaan dat er gehandeld en gerapporteerd wordt zoals wij dat doen. Wij zijn nu alle projecten aan het administreren en dat is nog best puzzelen hoor. Gelukkig houden wij ons met kleine projecten bezig, daardoor is het inzicht snel gevonden.

Binnenkort (alweer zo’n begrip) verwachten we de schoolresultaten van de 30 kinderen die we inmiddels op school hebben en na de vakantie komen daar weer 15 kinderen bij. Verder ziet het er naar uit dat we eindelijk een slaapaccomodatie gaan bouwen voor de kinderen van de koranschool in Porokhane. Kijk nog eens naar onze film, dan kan je zien dat dat hard nodig is!

2009 in balans!

De boekhouding van Stichting Vrouwen en Kinderen eerst wordt gedaan door studenten van het Zadkine College in Rotterdam. Binnen het leerbedrijf van de administratieve opleiding vormt ons financieel handelen een praktijkopdracht. In de aanloop om een officieel erkende Algemeen Nut Beogende Instelling te worden, zocht ik naar een nette en betrouwbare manier om de boekhouding op papier te krijgen. Die vond ik met één telefoontje naar het Zadkine waarbij het mes aan twee kanten snijdt: de school bespaart in de aanschaf van oefenstof en wij krijgen kosteloos een perfect financieel verslag.

Begin maart was ik te gast bij de presentatie van onze jaarcijfers over 2009. Om Femke Wiegmink en Lindsay Klinge bij die gelegenheid een waar gehoor te bieden, waren naast bestuurslid Janny Korff ook Sidy Diop en Patrick Linssen aanwezig. De aanstaande Financieel Administratief Medewerkers werden bijgestaan door Marloes van der Linden, zij is docent en begeleider van de leerlingen. De meiden waren goed voorbereid want uit hun inleiding bleek dat ze onze film en website goed bestudeerd hebben.

In 2009 hebben we alweer vooruitgang geboekt, met percentages waar veel bedrijven jaloers op zullen zijn in deze tijden van crisis. We haalden 11,5% meer donaties van particulieren binnen en 147% meer steun van bedrijven en instellingen. Een deel daarvan zal in 2010 besteed worden. Verder werd er vastgesteld dat alle kosten gedekt zijn door het bestuur.

Een klein smetje op al dit positieve nieuws is het tijdelijk verlies van onze ANBI status. Dit jaar zijn er gewijzigde voorwaarden van kracht en de blauwe brief met de vraag of we daaraan voldoen, is op ons oude adres bezorgd en heeft ons niet bereikt. Inmiddels is er bezwaar gemaakt en zullen we binnen een paar weken een erkende Algemeen Nut Beogende Instelling te zijn.

Expositie in Salud!

In het begin van de zestiger jaren was mijn vader persfotograaf bij de Rotterdamse redactie van Het Vrije Volk. In die periode maakte hij tijdens zijn werk bijzondere gebeurtenissen mee, zoals de opening van de Haringvlietbrug en de bouw van de Van Brienenoordbrug. Hij was er ook bij toen Reinier Paping in bizarre omstandigheden de Tocht der Tochten op zijn naam schreef. Mijn vader wisselde die dag ergens langs de Elfstedenroute een lekke band en krijgt het nog steeds koud als hij daaraan terugdenkt.

Nederland bloeide en begon, aan het eind van de wederopbouw na de tweede wereldoorlog, weer welvaart te ervaren. Feyenoord heette toen nog gewoon Feijenoord en wist in 1963 ver door te dringen in de Europacup. Als tegenstander in de halve finale kwam het grote Benfica uit de koker, de titelverdediger mèt Eusebio. De thuiswedstrijd eindigde in 0-0 en heel Nederland stond achter de stadionclub. Na dit geweldige resultaat organiseerde Het Vrije Volk als eerste een echte supportersreis. Ongeveer 1600 mensen maakten de indrukwekkende boottocht naar Lissabon, aan boord van de Waterman en de Groote Beer.

In 2008 woonde ik in Rotterdam en zocht iets bijzonders voor aan de muur. Het moest een oude zwart-wit foto worden van een Rotterdamse gebeurtenis en gemaakt door mijn vader. Het werd er uiteindelijk één van de afvaart van die twee schepen met supporters, net los van de Lloydkade, omringd door slepers en op de achtergrond de RDM. Rotterdamser kan bijna niet. Deze plaat kwam uit een serie die hij maakte tijdens de inscheping van de Lissabon-gangers, het vertrek en de passage bij Hoek van Holland. Stuk voor stuk prachtige beelden, van de allereerste passagier tot en met entertainers Johnny Kraaykamp en Japie Valkhoff (hand in hand) grappend in een reddingssloep.

In de loop van 2008 stond ik met de foto’s in mijn hand op de kade waar de schepen destijds vertrokken. Op de plaats waar vroeger loodsen stonden, was nu een restaurant opgebouwd uit oude containers en maakte ik daar de afspraak om er een expositie samen te stellen. In mijn zoektocht naar de verhalen van die dag sprak ik Vrije Volk organisator Cees Roozemond, de archivaris van Feyenoord en las oude kranten in het Gemeentearchief Rotterdam. In Het Vrije Volk van toen vond ik de foto van die eerste passagier weer terug. Hij heet Johannes Josefus Ernst en ik heb hem opgezocht in zijn bejaardenwoning.

Binnenkort is de serie te zien in Eetcafé Salud! in Scharendijke. Eigenaren Maurice en Gwen hebben wat met Rotterdam en Feijenoord, en de vrolijke sfeer van de opvarenden op de foto’s past goed in het gezellige café. Bovendien wordt het een ontmoeting van prijswinnaars: „Zilveren Camera winnaar meets Gouden Fust winnaars“.

U vraagt zich nu terecht af wat het voorgaande met Stichting Vrouwen en Kinderen eerst! te maken heeft. Welnu, gedurende de periode dat de expositie in Salud! hangt, mogen de bezoekers bieden op de vergroting van de vertrekkende schepen. De hoogste bieder krijgt de foto (desgewenst gesigneerd door de fotograaf) en wordt verzocht zijn bod over te maken op rekening 55.21.09.088 van Vrouwen en Kinderen eerst!

Voetbalvrouwen in Senegal

Een paar maanden geleden werd ik op een frisse zaterdagmorgen door de voetbaltrainer van mijn zoon aangesproken. „Jij doet toch iets voor Afrika?“, was zijn vraag en na mijn bevestigende antwoord, bood hij mij spontaan een paar tassen met voetbaltenues aan. Over het algemeen sta ik niet te trappelen om spullen naar een ontwikkelingsland te sturen, omdat je daar de locale economie geen goed mee doet. Een wijsheid die ik niet van mijzelf heb maar van Nienke Blauw, destijds nog werkzaam bij COS Nederland en inmiddels bij het Europees Parlement, toen ik mijn ambitie uitsprak om oud schoolmeubilair per container naar Afrika te verschepen. „Doe maar niet“, was haar advies om voornoemde reden, wat ik graag ter harte nam. Nu besloot ik dat een paar tassen met sporttenues niet onder dat „handelsembargo“ vallen.

Inmiddels weet ik dat er bij heel veel sportverenigingen, enorme aantallen sporttassen met nog meer oude sportshirts ongebruikt in materiaalhokken liggen. Als er dan een actief verenigingslid de kriebels krijgt en zo’n ruimte op gaat ruimen, gaan ze na een aantal ongedragen jaren vaak de vuilnisbak in. Onze stichting is absoluut niet van plan om hier de oplossing voor te faciliteren, wij houden ons werk graag kleinschalig. De tenues die we tot nu toe hebben gekregen, gingen met mijn collega Sidy Diop als bagage mee naar Senegal. Dat kost niets en is een kleine moeite.

Ik vind het belangrijk dat de shirts een bestemming krijgen die min of meer bij onze actviteiten aansluit. Via wat googelen kwam ik erachter dat vrouwenvoetbal een heus en actueel thema is in Senegal. Nog mooier werd het toen ik ontdekte dat de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond daar zelfs de hand in heeft. De Academy van de KNVB heeft Aïcha Henriette Ndiaye, een oud-international van het Senegalees vrouwenelftal, opgeleid tot trainer. Daarnaast begeleidt de KNVB de Senegalese bond om voetbal voor iedereen toegankelijk te maken. Dus niet alleen voor veelbelovende jongens waar ooit wel eens aan verdiend zou kunnen gaan worden, maar ook voor meisjes, vrouwen en gehandicapten.

De eerste tas hebben we aan een mannenteam in Diourbel gegeven, maar via Johan van Geijn, verantwoordelijk voor internationale projecten van de KNVB, hebben we nu contact met Aïcha. Zij zorgt dat de shirts verdeeld worden onder vrouwenteams.

Onze stichting heeft geen reclamebudget dus wij grijpen deze activiteiten graag aan om in het nieuws te komen. Toen ik een elftalfoto kreeg, en op die shirts het logo van een grote verzekeraar (van dat stel met die plu en een hondje) prijkte, hoopte ik op nog meer aandacht. Ik stuurde een email naar de verzekeraar waarin ik vroeg of ze bezwaar zouden hebben tegen publicitair gebruik van deze foto. In plaats van een positieve reactie en support voor ons werk meldde de zure persdame dat ze geen prijs zouden stellen op het gebruik. Het logo op de shirts was het oude en ze zijn toch al hoofdsponsor van Stichting Doe Een Wens. Met fotoshop werd het logo opgelost en na ons persbericht volgden mooie publicaties in de PZC, de Wereldregio en een radio interview op Radio Schouwen-Duiveland.

Overigens, als er leden of bestuurders van sportverenigingen interesse hebben om clubs in de derde wereld te steunen, dan kan dat via Clublinking een nieuw landelijk initatief van NCDO. Dit was alweer een tip van Cos Nederland, bedankt Astrid Helder en wat fijn dat je onze berichten leest!

Eigen ontwikkeling

Halverwege 2010 bestaat de stichting 3 jaar. In die periode hebben we projecten in Senegal gefinancierd om kwetsbare groepen gelegenheid te bieden tot ontwikkeling. Aldoende hebben we zelf ook geleerd.
Toen we na de oprichting ongeveer € 400 bij elkaar hadden gesprokkeld, maakten we dat bedrag direct over naar Asispev, onze lokale partner in het zuiden. Wat ze er precies mee zouden doen, wisten we niet. In ieder geval iets goeds, dus daar vroegen we maar niet naar. Gelukkig hadden we al heel snel in de gaten dat deze methode geen succesformule zou zijn om nog meer steun te werven. Om donateurs aan ons te binden, moesten we helder communiceren over wat we met het gedoneerde geld doen. We leerden nog wat sneller van de samenwerking met Hivos/Linkis, waarmee we een project voor jongeren met een begroting van € 2500 hebben gefinancierd. Eerst een plan met budget indienen, extra toelichten waar nodig, en als het project afgerond is een heldere verantwoording aanleveren over de behaalde resultaten, èn de gemaakte kosten.
Vanaf dat moment willen en krijgen we aanvragen van Asispev met een plan, en het beoogde budget wat daar voor nodig is. Sinds we „ANBI“ zijn gaan we nog iets verder. Het is ons doel om meer dan transparant te zijn, dus willen we ook de feiten achteraf. Voorop staat uiteraard het behalen van de doelstellingen, en vinden we het heel belangrijk dat kinderen die we naar school helpen daar ook blijven. Gemaakte kosten moeten wel verantwoord worden, waardoor projecten en resultaten nog inzichtelijker worden.
We hebben naast het project met Hivos inmiddels 30 kinderen naar school geholpen, en mede dankzij steun van het Bestuur Openbaar Onderwijs Rotterdam komen daar volgend schooljaar nog eens 15 kinderen bij. Dankzij deze twee instellingen èn de steun van onze donateurs (lees: familie en vrienden) kunnen we elk jaar meer doen voor de vrouwen en kinderen in Senegal.
Om onze activeiten uit te breiden lanceren we binnenkort een nieuwe en revolutionaire methode om donaties te werven met als thema „Goed fout!“. Houdt ons dus goed in de gaten.....

Bankzaken

In deze tijd van crisis en kritiek op het handelen van financiële instellingen, wil ik u eens een inkijkje geven in bankzaken waar wij als stichting mee te maken hebben. Om te beginnen moet u weten dat wij alle donaties volledig benutten om projecten in Afrika te financieren. Kosten die we in Nederland maken, zoals de bijdrage van de kamer van koophandel, webruimte en domeinnamen, betaald het bestuur.
Eén van de voorwaarden om door de belastingdienst als Algemeen Nut Beogende Instelling te worden aangemerkt was de bankzaken zo te organiseren dat geen bestuurslid over de banktegoeden zou kunnen beschikken alsof het het zijne of hare was. Daartoe hebben wij een bestuursrekening bij de ABN geopend. Dit is een zakelijk pakket en voor verenigingen en stichtingen zijn de kosten zijn zeer laag.
Echte bancaire kosten ontstaan pas wanneer we geld naar Senegal overboeken. Een transfer, bij gedeelde kosten, bedraagt 0,1% minus € 4 van het bedrag wat je overmaakt met een minimum van € 5,50 en een maximum van € 55. Wij hebben zelden of nooit te maken met kosten per boeking van meer dan € 25. Ook dat heeft weer een reden, maar daar kom ik in een later commentaar nog wel eens op terug.
Gedeelde kosten betekent dat er ook aan de ontvangende zijde nog iets in rekening wordt gebracht. Toen we een paar maanden geleden voor 2 projecten € 405 naar Senegal overmaakten, bleek er ongeveer € 25 minder aan te komen. Dat is ruim 6%, en met de € 6,80 die wij bij de ABN aftikten zelfs bijna 8%. Ik kan me veel voorstellen, maar dat de kosten van de bank in Senegal hoger zijn dan hier lijkt me heel sterk.
De bank in Senegal is de Bank Regionale de Solidarité , en dit zou een bank zijn die het beste met ontwikkelingsprojecten voor heeft. Op ons schriftelijke verzoek om informatie te krijgen over de tarieven van deze bank, hebben we echter geen gehoor gekregen. Natuurlijk zijn dit geen onoverkomelijke bedragen, maar ze zijn wel bijzonder irritant. Vooral omdat het geld wat ons betreft besteed moet en kan worden aan projecten, en niet bedoeld is om de kosten van derden te voldoen.
Na onderzoek blijkt er inmiddels een alternatief mogelijk waardoor we dit min of meer in de hand kunnen krijgen. Wanneer we niet met gedeelde kosten overboeken, maar alle kosten voor onze rekening nemen, wordt er door de ABN € 12,50 aan kosten ten bate van de bank in Senegal ingehouden. Dat betekent dus dat een overschrijving tot € 950 dus € 18 kost, en dat vind ik belachelijk veel geld. Binnen Europa zou zo’n overboeking gratis zijn.
Het bovenstaande brengt mij overigens nog bij een puntje van zelfbespiegeling. Wij hebben bij het overmaken tot nu toe gebruik gemaakt van de methode „gedeelde kosten“. De kosten die aan Asispev in rekening zijn gebracht door de BRS zijn nooit gebudgetteerd, en moeten dus nog door het bestuur worden aangevuld. Dat zal dus in onze eerstvolgende vergadering geregeld moeten worden.

Wanneer u na het lezen opmerkingen heeft of mij tips wilt geven, dan hoor ik dat uiteraard graag!

Wat is mijn excuus?

De afgelopen weken komt zeer regelmatig de reclameboodschap van het Centraal Bureau Fondsenwerving op de radio voorbij.
Het CBF is een soort goede-doelen-politie die op haar website een lijst met doelen weergeeft waaraan je met een gerust hart kunt doneren.
Ze vermelden in het spotje niet dat goede doelen zich eerst bij deze club moeten aansluiten, en dat het van duizend tot duizenden euro’s kost om op deze lijst te komen en te blijven. Op zich is dat natuurlijk best logisch want het zal best duur zijn om eerst de aangesloten doelen te controleren en vervolgens een reclame-campagne op te zetten om ons te melden dat zij er zijn èn dat u zich niet meer hoeft te verdiepen in de betrouwbaarheid van het goede doel van uw keuze.
Als je iets dieper graaft blijkt het CBF in de praktijk niet veel meer dan een branche-organisatie zoals bijvoorbeeld het Centraal Bureau Levensmiddelen voor supermarkten en/of Vereniging Ondernemingen in de Uitvaartverzorging voor doodgravers.
Rond de invoering van de Euro startte Esther Jacobs als goede-doelengroentje de organisatie Coins voor Care. In haar boek “Wat is jouw excuus” (ik ga het nog lezen) deelt zij haar ervaringen. Indrukwekkend en interessant vind ik haar spreekbeurt bij Stand Up Inspiration, en ik raad u aan om er eens naar te kijken. Ik zal (nog) niet verkondigen dat ik al haar punten en kritieken deel, maar als ik minister Bert Koenders tijdens de Haïti-inzamelingsshow nog eens extra hoor benadrukken dat er geen strijkstokken bestaan dan krommen mijn tenen.

Esther Jacobs @ Stand Up Inspiration from punkmedia on Vimeo.

Stichting Vrouwen en Kinderen eerst! werd in 2009 tot ons groot genoegen gratis door de belastingdienst aangemerkt als Algemeen Nut Beogende Instelling. Wanneer u dat niet genoeg vindt, mag iedereen altijd onze administratie komen inkijken. Wij gebruiken uw bijdragen voor de volle 100% om projecten te financieren voor vrouwen en kinderen in Senegal die deze hulp goed kunnen gebruiken. De kosten die onze stichting in Nederland maakt, worden uit eigen zak door ons bestuur betaald. Ons werk voor Vrouwen en Kinderen eerst is geen business!